Steeds vaker lees ik dat aandelen goedkoop zijn. Ik begrijp daar werkelijk helemaal niets van. Na de huidige correctie vind ik aandelen normaal gewaardeerd.
Laat ik voorop stellen dat het belang van waardering op toekomstige rendementen doorgaans vooral telt voor de wat langere termijn van enkele jaren tot een decennium. Denk maar eens terug aan Alan Greenspan die op 5 december 1996 waarschuwde voor absurd hoge waarderingen. Hij had gelijk, maar kreeg dat pas later. De AEX steeg namelijk in die vier jaar daarna eerst nog van 285 naar 702 en de S&P500 van 744 naar 1527. De koersvorming van vandaag, deze maand of dit kwartaal wordt vooral beïnvloed door vluchtig nieuws en massapsychologie.
Als ik lees dat aandelen goedkoop zijn, dan komt meestal het argument van de lage rente om de hoek kijken. Zo is de ‘bond yield / earnings yield’-ratio nog steeds een veelgebruikte indicator om aandelenrendementen te voorspellen. Deze indicator geeft al tien jaar aan dat aandelen goedkoop zijn. De grap is dat de aantrekkelijkheid van aandelen momenteel bij een stijgende(!) rente alleen maar toeneemt en bij een dalende rente verder afneemt. Ik hoef niet mee te maken hoe de wereld eruit met een tienjaarsrente in de VS en Duitsland van 1%. Ik heb namelijk al gezien wat er dan gebeurt, dat heet Japan. Een regio die al vijftien jaar ‘goedkoop’ is ondanks dat koerswinstverhoudingen dat niet aangaven. Vergeet de ‘bond yield / earnings yield’-ratio gewoon. Die heeft gewerkt in de periode van 1960-2000. Daarvoor niet. Daarna niet.
Om de waardering van aandelen als geheel te beoordelen kijk ik bij voorkeur naar een absolute waarderingsmaatstaf, eentje waarin het woord rente niet valt. De koerswinstverhouding is een prima waarderingsindicator, zeker als je die corrigeert voor winstuitschieters. Momenteel zijn de winsten een beetje doorgeschoten naar boven, zo’n 15-20%. Dat komt door buitensporige winstmarges waarvan het onaannemelijk is dat die duurzaam zijn.
Op basis van de gecorrigeerde winsten betalen beleggers nu 15 keer de gerealiseerde winst per aandeel voor de MSCI Wereldindex. Dat is niet duur. Maar dat is ook niet goedkoop. Dat is vrij normaal op basis van wat we weten over de afgelopen 140 jaar voor de Verenigde Staten. Vanuit het oogpunt van waardering zou je daarom verwachten dat toekomstige (middellangetermijn) rendementen in lijn zijn met historische gemiddeldes, dus zo’n 5% boven de inflatie. Maar u bent gewaarschuwd, waardering zegt weinig op de korte termijn. Dan zijn zaken als bijvoorbeeld de matig gemanagede schuldencrisis veel belangrijker. Daar heb ik de vorige keer al over geschreven, en wellicht de volgende keer weer.
Deze column van Ronald Doeswijk, Chief Strategist Robeco, verscheen eerder in het FD.